Witam serdecznie wszystkich klubowiczów i zapraszam do obejrzenia kolejnego, moim zdaniem wartościowego filmu. Będzie to film "Koneser". 
Proszę usiąść wygodnie w fotelu, odrzucić wszystko co nas rozprasza i skoncentrować się całkowicie na filmie, gdyż film wymaga skupienia.

Podstawowe informacje
reżyseria: Giuseppe Tornatore
scenariusz: Giuseppe Tornatore
gatunek: Kryminał, Melodramat
produkcja: Włochy
premiera:
1 stycznia 2013 (świat) 
2 sierpnia 2013 (Polska), 
Dystrybucja: Monolith Films
Czas trwania: 124 min

Zdjęcia do filmu zrealizowano w Pradze (Czechy), Wiedniu (Austria) oraz Merano, Bolzano, Rzymie, Parmie, Trieście i Mediolanie (Włochy).
Okres zdjęciowy trwał od 30 kwietnia do 11 lipca 2012 roku. 

Obsada:
Geoffrey Rush jako Virgil Oldman
Jim Sturgess jako Robert
Sylvia Hoeks jako Claire
Donald Sutherland jako Billy Whistler
Philip Jackson jako Fred
Dermot Crowley jako Lambert
Kiruna Stamell - Dziewczyna w barze
Liya Kebede jako Sarah
Caterina Capodilista - Młoda kobieta
Gen Seto - Gospodarz
Klaus Tauber - Asystent Virgila
Maximilian Dirr - Asystent Virgila
Laurence Belgrave - Asystent Virgila
Sean Buchanan - Asystent Virgila
John Benfield - Barman
Miles Richardson - Właściciel Steirereck
James Patrick Conway - Kierownik Steirereck
Brigitte Christensen - Pierwsza córka
Jacqueline Hopkins - Druga córka
Amanda Walker - Właścicielka
Sylvia De Fanti - Kierowniczka salonu
Victoria Chapman - Sprzedawczyni bizuterii
Gerry Shanahan - Marszand
Jay Natelle - Dyrektor londyńskiej aukcji
Marcus J. Cotterell - Klient Oldmana w trakcie pierwszej aukcji
Katie McGovern - Znawczyni sztuki

muzyka: Ennio Morricone
zdjęcia: Fabio Zamarion 

Nagrody
nagrody: 19  
wygrane: 7, nominacje: 12

Orły
nominacje: 1
2014
nominacja: Orzeł Najlepszy film europejski

Europejska Akademia Filmowa
wygrane: 1, nominacje: 4
2013 
wygrana:
Europejska Nagroda Filmowa (od 1997)
Najlepszy europejski kompozytor roku: Ennio Morricone
nominacja:
Europejska Nagroda Filmowa (od 1997)
Najlepszy europejski film roku: Giuseppe Tornatore
Najlepszy europejski reżyser roku: Giuseppe Tornatore
Nagroda publiczności - najlepszy film europejski: Giuseppe Tornatore
Najlepszy europejski scenarzysta roku: Giuseppe Tornatore

David di Donatello
wygrane: 6, nominacje: 7
2013
wygrana:
David Młodzieżowego Jury
Zdobywca: Giuseppe Tornatore
wygrana:
David di Donatello 
Najlepszy film: Arturo Paglia, Giuseppe Tornatore, Isabella Cocuzza
Najlepszy reżyser: Giuseppe Tornatore
Najlepsza muzyka: Ennio Morricone
Najlepsza scenografia: Maurizio Sabatini, Raffaella Giovannetti
Najlepsze kostiumy: Maurizio Millenotti
nominacja:
David di Donatello 
Najlepsze fryzury: Stefano Ceccarelli (II)
Najlepsze zdjęcia: Fabio Zamarion
Najlepszy dźwięk: Gilberto Martinelli
Najlepszy makijaż: Luigi Rocchetti (I)
Najlepszy montaż: Massimo Quaglia
Najlepszy producent: Arturo Paglia, Isabella Cocuzza
Najlepszy scenariusz: Giuseppe Tornatore

Biografia reżysera
Giuseppe Tornatore urodził się 27 maja 1956 r. w niewielkim mieście Bagheria koło Palermo na Sycylii. 
Po nakręceniu w latach 1979-1985 szeregu filmów dla telewizji RAI zrealizował  w 1986 r. swój pierwszy fabularny, pełnometrażowy film kinowy pt. "Kamorysta" z Benem Gazzarą w roli głównej. Otrzymał zań nagrodę Nastro d'Argento oraz Włoski Złoty Glob dla najlepszego młodego reżysera. 
Punktem zwrotnym w karierze Tornatore okazał się jego drugi film - nostalgiczna komedia "Kino Paradiso" (1988), w której jedną z głównych ról zagrał Philippe Noiret. Od "Kina Paradiso" rozpoczęła się współpraca Tornatore z kompozytorem Ennio Morricone, która trwa do dziś. Kino Paradiso zostało wyróżnione Oscarem dla najlepszego filmu obcojęzycznego, Złotym Globem, Felixem, nagrodą British Academy of Film and Television (BAFTA) oraz Nagrodą Specjalną Jury na festiwalu w Cannes. 
Trzeci kinowy obraz w reżyserii Giuseppe Tornatore - "Wszyscy mają się dobrze" (1990) - przyniósł mu Srebrną Wstęgę za najlepszy scenariusz oryginalny oraz Nagrodę OCIC w Cannes. Główną rolę w tym pomysłowo zrealizowanym, psychologiczno-obyczajowym dramacie grał Marcello Mastroianni. 
W 1991 r. Tornatore miał swój udział w powstaniu nowelowego filmu "La Domenica Specialmente". Jego nowela nosiła tytuł Cane Blu. W trzy lata później twórca "Kina Paradiso" popisał się kameralnym, metafizycznym dramatem kryminalnym "Czysta formalność", rozpisanym na dwóch aktorów - Gerarda Depardieu (przesłuchiwanego) i Romana Polańskiego (przesłuchującego). Rok 1995 zaznaczył się w dorobku Giuseppe Tornatore kolejnym nostalgicznym obrazem - "Sprzedawca marzeń", w którym, podobnie jak w Kinie Paradiso, dała o sobie znać miłość reżysera do medium, jakim jest kino, do sztuki filmowej. 
Również w 1995 r. Tornatore zrealizował antologię pt. "Lo Schermo a Tre Punte", złożoną z fragmentów filmów, których akcja rozgrywała się na jego rodzinnej Sycylii. 

Informacje o filmie

„Koneser” to film, który jak żaden inny, przedstawia świat sztuki i pasjonatów kultury. Drogocenne płótna mistrzów pędzla, wspaniałe antyki oraz ekscytujące licytacje są tłem dla historii dwojga skrytych ludzi. Między głównym bohaterem a młodą, tajemniczą kobietą rodzi się niezwykłe uczucie, którego oboje nie zaznali nigdy wcześniej.  Giuseppe Tornatore stworzył niezwykły świat, w który wplótł intrygę rodem z najlepszych filmów kryminalnych.
  
Życie uporządkowane w najdrobniejszych szczegółach. Pełna kontrola, którą gwarantuje nieprzeciętna inteligencja. Chłód, opanowanie i dystans mają zapewnić bezpieczeństwo. A jednak natury ludzkiej nie da się w pełni okiełznać. O czym przekonają się bohaterowie "Konesera". 
Geoffrey Rush w filmie Giuseppe Tornatore wciela się postać Virgila Oldmana, dyrektora domu aukcyjnego i największego na świecie eksperta od dzieł sztuki. Za swoją pozycję zapłacił wysoką cenę. Jest nią niemalże absolutna samotność. Jedynymi osobami, z którymi wiążą go w miarę ludzkie relacje, są jego wspólnik od przekrętów i młody kobieciarz-złota rączka. Virgilowi wydaje się, że w jego zbroi nie ma słabych punktów. Zmieni zdanie, kiedy spotka Claire (Sylvia Hoeks). 
Choć "spotka" to zdecydowanie za dużo powiedziane. W porównaniu z Claire Virgil jest duszą towarzystwa. Młoda kobieta przebywa cały czas zamknięta, z własnej woli, w pokoju, odmawiając wszelkich bezpośrednich kontaktów ze światem zewnętrznym. Jej zachowanie irytuje Virgila, ale jednocześnie nie może on przestać o niej myśleć. I tak zaczyna się najszczęśliwszy i zarazem najgorszy okres w jego życiu... 

W "Koneserze" Tornatore prowadzi z widzem bardzo niebezpieczną grę. Wciąga nas w pułapkę klaustrofobicznej atmosfery świata, w jakim żyją Virgil i Claire. Rzuca aluzje, miesza tropy, by ani przez chwilę nie pozwolić oglądającym czuć się swobodnie i pewnie. Co ciekawe, reżyser wcale nie ukrywa przed nami faktu, że prowadzi tę grę. Wręcz przeciwnie, wydaje się, że właśnie tego od widza oczekuje. Im więcej będzie w nas przekonania, że wiemy, co się dzieje, tym mocniej zwiążemy swój los z losem bohaterów, kiedy wszystko stanie się już jasne. 
"Koneser" hipnotyzuje i przenosi do świata emocji, w który nie jest tak łatwo wciągnąć współczesnego widza pochłaniającego bezrefleksyjnie setki filmów, przez co staje się butny pewnością, że nic nowego już nigdy nie zobaczy. 
film jest na tyle dobry, że większość widzów powinna z fascynacją zagłębić się w fabułę. 
Wielkim plusem "Konesera" jest bez wątpienia odtwórca głównej roli, Geoffrey Rush. Na początku jest postacią posągową, równie chłodną co rzeźba z marmuru. Potem na naszych oczach rozkwita, wychyla się ze swej skorupy i z niezwykłą intensywnością przeżywa rodzące się w nim uczucia. 

Giuseppe Tornatore umiejętnie prowadzi narracje. W odpowiednim tempie odkrywa przed widzem kolejne elementy opowieści. Film prowokuje do rozmyślań nad tajemnicą i prawdziwą naturą dziejących się na ekranie wydarzeń. Udaje się przy tym uniknąć popadnięcia w banał i przewidywalność, przy jednoczesnym zachowaniu spójnej, płynnej i nie nadmiernie skomplikowanej sekwencji kolejnych części historii, które ostatecznie uzyskują mniej lub bardziej oczekiwane…, jasne i definitywne zakończenie. 
Jeżeli ktoś docenił poprzednie filmy Giuseppe Tornatore, z pewnością nie rozczaruje się także tym razem. 
"Koneser" to solidne europejskie kino, z którym zdecydowanie warto się zapoznać. 
Koneser nie jest filmem dla miłośników kina akcji. Nie jest też dobrą propozycją dla poszukujących wielkich historii miłosnych. Ukazuje psychiczną przemianę bohaterów, więc powinien zadowolić tych, którzy lubią fabułę rozwijającą się stopniowo, bez konkretnego celu. 
 Gdyby ktoś jeszcze czuł się nieprzekonany do „Konesera”, powinien obejrzeć ten film chociażby dla zwalającej z nóg klasycznej muzyki Ennio Morricone - człowieka, który z Tornatore współpracuje od lat (m.in. "1900: Człowiek legenda” czy "Malena”). Klimat, jaki stwarza 84-letni włoski kompozytor jest na poły mroczny i intrygujący. Zresztą, jak i sam „Koneser”. Film surowy w formie, ale bogaty w treści. Film, który trzeba zobaczyć.

Kim jest Giuseppe Tornatore - opowiada Jarosław Mikołajewski
polski poeta, pisarz i tłumacz z języka włoskiego

Nie mogę zdradzać za wiele tajemnic tej fabuły, ale spójrzmy tylko na sposób, w jaki Tornatore dawkuje nam znaczące informacje na temat bohatera. Istotne jest już samo nazwisko - Virgil Oldman, czyli ktoś stary i do tego jakoś dziewiczy. Potem kolejne tropy. Dlaczego Virgil farbuje włosy? Dlaczego nosi rękawiczki? Jaki charakter mają aukcyjne interesy, które prowadzi z malarzem Billym Whistlerem (Donald Sutherland)? Co wynika z faktu, że wychowały go siostry zakonne?
Kamera stopniowo odsłania też przed nami kolekcję kobiecych portretów, które zgromadził Oldman. Cała wprost zapiera dech. No i może stanowić rodzaj quizu - kto z widzów rozpozna co najmniej dziesięć z zebranych tu płócien, ten będzie mógł przyznać sobie tytuł konesera sztuki.
Umiejętnością dawkowania istotnych informacji Tornatore najdobitniej wykazuje się w związku z motywem karlicy (Kiruna Stamell) przesiadującej w knajpie vis-a-vis willi Claire: widzimy ją wielokrotnie, lecz dopiero w finale filmu przekonujemy się, na czym w istocie polegają jej niezwykłe zdolności. To trochę takie czary-mary. I te czary-mary przeniknęły również do procesu realizacji filmu. Zdjęcia kręcono w różnych częściach Włoch: w Rzymie, Mediolanie, w Bolzano, a do tego jeszcze w Wiedniu i Pradze. Tyle że willę Claire sfilmowano w okolicach Udine, a stojący naprzeciwko niej bar w... Trieście.

Nie będę zdradzać Państwu więcej tajemnic na temat filmu.
Nie chcę niczego sugerować ani mimochodem narzucać własnych opinii.
Dlatego podaję teraz tezy do dyskusji.
1. Czy film "Koneser", zdaniem Państwa, jest wyjątkowym filmem, czy raczej typowym melodramatem?
Czy polecilibyście ten film znajomym?
2. Czy tytułowy Koneser jest pozytywną postacią, czy raczej nudnym dziwakiem.
3. Czy Virgil Oldman podoba się Państwu, szczególnie paniom, jako mężczyzna? Czy chcielibyście z takim człowiekiem nawiązać bliższy kontakt?
4. Jakie przesłanie niesie ze sobą ten film?
Co zdaniem Państwa reżyser chciał przekazać widzom poprzez swój film?
5. Co sądzicie o zakończeniu filmu?
6. Który aktor najbardziej Państwu się podoba i dlaczego.
7. A co sądzicie o muzyce w filmie "Koneser", czy rzeczywiście była ona powalająca, czy była dobrym tłem dla filmu?
8. Jeśli chodzi o audio deskrypcję, to myślę, że spełniła ona dobrze swoje zadanie. Czy zgadzają się Państwo z moim stwierdzeniem, czy raczej dostrzegają Państwo w audio deskrypcji jakieś błędy, niedoskonałości?
Proszę przesyłać swoje opinie, przemyślenia, spostrzeżenia.
Ciekawa jestem jakie odczucia towarzyszyły Państwu po obejrzeniu filmu "Koneser".
Dyskusja odbędzie się w terminie 18-31 maja 2015 roku. 
Czekam na Państwa opinie pod adresem ikfon@defacto.org.pl oraz na wypowiedzi na forum klubowym zamieszczonym na stronie www.ikfon.defacto.org.pl w zakładce „Pociąg do dyskusji”. 

Moderator Katarzyna Markiewicz